Biodiversiteit en ecosystemen

De bescherming en het herstel van biodiversiteit en ecosystemen is de zesde milieudoelstelling van de EU-Taxonomie. Deze doelstelling richt zich op het versnellende verlies van soorten, de degradatie van habitats en de achteruitgang van ecosysteemdiensten die ten grondslag liggen aan menselijk welzijn en economische activiteit. Deze doelstelling is afgestemd op de EU-biodiversiteitsstrategie voor 2030, de Natuurherstelwet en de internationale toezeggingen gedaan onder het Kunming-Montreal Global Biodiversity Framework, aangenomen in december 2022.

Een economische activiteit kan substantieel bijdragen aan deze doelstelling door biodiversiteit en ecosystemen te beschermen, te behouden of te herstellen. Specifieke routes omvatten het duurzame gebruik en beheer van land, onder meer via op de natuur gebaseerde oplossingen; het duurzame beheer van landbouwgrond; het duurzame beheer van bossen; en de rehabilitatie en het herstel van aangetaste ecosystemen. De Milieu Gedelegeerde Handeling van juni 2023 definieert de technische screeningcriteria voor activiteiten die bijdragen aan deze doelstelling, waarbij meetbare positieve resultaten voor biodiversiteit worden vereist die verder gaan dan wettelijke naleving.

De technische criteria voor biodiversiteitsactiviteiten vereisen de uitvoering van milieueffectbeoordelingen of gelijkwaardige processen, de bescherming van Natura 2000-gebieden en andere gebieden met hoge biodiversiteitswaarde, en het vermijden van activiteiten die leiden tot de omzetting van habitats met hoge biodiversiteit. Voor landbouw- en bosbouwactiviteiten richten de criteria zich op duurzame landbeheersingspraktijken, het behoud van organische koolstof in de bodem en de bescherming van bestuivers en andere belangrijke soorten. Stedelijke ontwikkelingsprojecten moeten rekening houden met de integratie van groene infrastructuur en het behoud van ecologische corridors.

Wanneer de toepasselijke DNSH-criteria voor een activiteit biodiversiteit behandelen, hangen de vereiste bewijzen af van die criteria en van de context van de activiteit. Ze kunnen een effectbeoordeling of screening, locatiecontroles en maatregelen ter bescherming van soorten en habitats omvatten. De wisselwerking tussen biodiversiteit en klimaatadaptatie wordt steeds meer erkend, omdat natuurgerichte oplossingen zowel de gezondheid van ecosystemen als de weerbaarheid tegen fysieke klimaatrisico’s kunnen ondersteunen.